Euijin - kompletna antologia (z najnowszą częścią włącznie) do pobrania w formacie EPUB, MOBI, PDF

https://drive.google.com/open?id=0BziviiCacKP8SGM4VElYWUFERE0

Transdymensja [Euijin]

Całe pokolenia spędzały życie otoczone fizycznie nieprzekraczalnym murem. To mogłaby być przerażająca perspektywa. Lecz wbrew pozorom życie toczyło się w miarę normalnie. Gdzieś daleko na kontynencie ludzie wstawali wcześnie rano z łóżek, by przepracować większą część dnia w tragicznych warunkach, budując kapitał przemysłowców. Młodzi uczyli się zawodu lub, jeśli posiadali większe zdolności umysłowe, zgłębiali tajniki nauk magicznych. Schorowane od zanieczyszczonego powietrza babcie pilnowały wnuków. Samotne matki stały w kolejce po zasiłek dla bezrobotnych. Wszyscy mieli zbyt wiele spraw na głowie, by przejmować się izolacją.

Kaim znajdował się jednak w zgoła odmiennej sytuacji. Przebywał w bazie badawczej na Czarnej Wyspie, położonej około dwieście pięćdziesiąt kilometrów od Zielokradeł, skąd pochodził. Jego zadaniem było właśnie badanie dziwnego tworu – Ściany Światła. Granicy ich świata. Euijin.

Tu magia to nie gusła i nienazwane moce, lecz przetwarzanie informacji. Ogromna połać lądu i oceanów otoczona eteryczną barierą zapętlającą jej obszar. Za murem – tajemnicza i chaotyczna Przedstrzeń, dostępna jedynie dla tych, którzy mieli odwagę wprowadzić swój umysł w odmienne stany świadomości. Euijińczycy próbowali ją zbadać i eksploatować, aby sprostać rosnącym wymaganiom rozwijającej się cywilizacji, lecz napotkali opór ze strony boskiej istoty…

– Witam! – Głos znajomego Lodogórala wyrwał Kaima z zamyślenia. – Przyszedłem zobaczyć co u was i co? Jak zwykle się obijacie…

Kaim odwrócił się od biurka i zrobił groźną minę.

– My? A posprzątaliście chociaż ten bajzel w dokumentach w tym całym Fryarze czy Frearze?

Obaj naukowcy roześmiali się głośno.

*

 

 

Głęboki oddech. Powietrze zimne i wilgotne, jak zawsze na Zielokradłach. Nawet wewnątrz ogromnej siedziby Kombinatu Elektromagicznego.

Tabuny pracowników kroczyły korytarzem w stronę kantyny. Głównie Zieludzie i Rdzenni, chociaż tu i ówdzie pojawiali się także Lodogórale oraz Bezkresowianie. Ktokolwiek, kogo ponadprzeciętna wiedza w zakresie techniki oraz kodowania run została doceniona przez wydział kadr korporacji.

To było fascynujące. Różnorodność, a zarazem jedność. Każda rasa wyewoluowała z tego samego gatunku, niewielkiego drapieżnika zamieszkującego puszczę w centrum Euijin. Stworzyła odrębną kulturę, wyznawała inne wartości, a mimo to wszystkie doszły do porozumienia niemalże bez większego wysiłku. Choć dawne antagonizmy wciąż tkwiły w sercu, wszyscy razem starali się o lepsze jutro.

I oto ona pośród tego cudu, Hysya, młoda córka Kraju Północy, wyrwała się z żelaznego uścisku biedy panującej w Klinie i stała się kimś więcej niż tylko trybikiem w machinie cywilizacji. Teraz jako wysoko postawiony specjalista Kombinatu Elektromagicznego naprawdę może zmieniać świat, z niemalże natychmiastowym efektem. Postanowiła wykorzystać to jak najpełniej.

Przerwa obiadowa to dla niej strata czasu. Dlatego z trudem przebijała się przez sunący w drugą stronę tłum, kierując się w stronę hali z superkomputerem. Wedle przewidywań program zbliża się do finiszu…

Zbiegła po schodach i wkroczyła do podziemnego tunelu. Maszynę umieszczono niemal przy samym brzegu morza, aby wymienniki ciepła były zanurzone w wodzie. Kosztowało to ogromne sumy, lecz liczyła się przede wszystkim wydajność.

Po krótkim marszu Hysya dotarła do głównego wejścia. Przesunęła kartą identyfikacyjną po czytniku runicznym. Wrota odblokowały się i programistka wstąpiła do środka. Delikatny szmer układów zintegrowanych, pisk purpurokryształowych kości pamięci traktowanych niskim napięciem, sapanie pomp chłodziwa, migające diody, kręcący się tu i ówdzie pracownicy. Kochała atmosferę tego miejsca.

– O, witam szefową! – odezwał się Maorn, wysoki Zielud. Przynajmniej jak na ogólne standardy, znaczący wzrost był bowiem cechą charakterystyczną tejże rasy.

– A tam od razu szefową – odparła Hysya. – Nasze stanowiska są tak samo ważne. Bez ciebie nie utrzymalibyśmy sprzętu w stanie nadającym się do użytku.

– Elektromagia bez przetwarzania informacji jest niczym. To ty jesteś władczynią KEM-3.

– Dobra, dosyć tego słodzenia. Jak tam parametry?

– KEM-3 wykonał dziewięćdziesiąt osiem procent zadanych komend. Dzisiaj około ósmej wieczorem powinniśmy uzyskać ostateczny wynik.

– Tak późno? – zdziwiła się Hysya.

– Wydajność spadła, musieliśmy trochę zmniejszyć pobór mocy. Na instalacji radiatora H7 popękały uszczelki, trzeba było go odciąć. Chłopaki z obsługi technicznej właśnie zajmują się wymianą.

– Szlag by to trafił. – Kobieta mocno zagryzła wargi. – Mam wrażenie, że minęły wieki, odkąd uruchomiliśmy program. I tak mamy ogromne szczęście, że księgowość w ogóle zgodziła się na niego przy obecnych cenach prądu. Euijifina każe płacić za izotopy promieniotwórcze jak za zboże, a węgla z Lodogór nie opłaca się sprowadzać…

– Żałuję, że projekt Gadayro nie wypalił – powiedział Maorn. – Mimo, iż nigdy nie żyliśmy ze sobą w zgodzie. Elektrownia eterowa mogłaby zmienić całe Euijin. Ciekawe, czy można by skonstruować taką bez ingerencji w Przedstrzeń.

– To raczej mało prawdopodobne. Bez zaklęć nie da rady pobrać eteru zza Ściany Światła, a do ich wykonania potrzebna jest energia. Prościej zbudować strukturę, która będzie go pompować do Euijin. Jak się okazało, komuś to się nie spodobało.

– Nie boisz się, że nas niedługo też zaczną ścigać bogowie albo potwory? – zapytał Maorn.

– Mówisz to do wychowanki klińskiej patologii. Przez kilkanaście lat wychodząc z domu obawiałam się, że dostanę kosę pod żebra od seryjnego mordercy, a wchodząc, że znowu wtłucze mi najarany mechorostem ojciec. Teraz mam zacząć się lękać władców przedstrzennych krain? Błagam. To ich problem, że nie chcą współpracować. Z resztą, nie powinni się obrazić o ten małą część terenu, którą im wyrwiemy.

– Obyś miała rację. Miło się gawędziło, ale muszę sprawdzić, jak idzie ekipie naprawczej.

– No to leć, nie będę cię zatrzymywać.

Elektromagik obrócił się na pięcie i zniknął gdzieś pomiędzy szafami klastra. Hysya obeszła całą halę i porozmawiała z pozostałymi specjalistami. Upewniwszy się, że każdy inny element systemu pracuje w całkowitym porządku, wróciła do swojego biura.

 

 

*

 

Magsmiter nadal milczał. Żadnych wieści od ekipy KEM-3. Czyżby kolejna usterka? Nie, nie może znowu iść do hali, na głowie ma następny projekt, a terminy gonią… Spojrzała na ekran biurkowego programatora. Musiała mrużyć oczy, aby kolumny run, słów i liczb nie zlewały się w zielone szlaczki. Pisanie instrukcji do systemu wspomagania toru jazdy w samochodach było wyjątkowo żmudne.

Hysya spojrzała za okno, potem na zegarek. Była dwudziesta pierwsza. Nawet nie zorientowała się, że jest tak późno. Znowu została w pracy po godzinach. Może powinna wreszcie odpocząć? Przeciągnęła się na krześle i po chwili zastanowienia wyłączyła programator, po czym opuściła siedzibę Kombinatu.

Drobne krople deszczu zwilżały wszechobecny beton. Nie widziała potrzeby zakładania kurtki, samochód zaparkowała nieopodal. Szybkim krokiem podążyła w kierunku pojazdu.

Jak na złość w torebce zabrzęczał magsmiter. Oby chodziło o projekt, a nie o jakąś pierdołę.

– Hysya Vadeloot, słucham.

– Tu Maorn, mamy wieści od chłopaków z Czarnej Wyspy, program został wykonany, wygląda na to, że wszystko przebiegło zgodnie z planem…

– Czekaj, ktoś kręci się koło mojego auta, za chwilę oddzwonię…

 

*

 

– Nie wierzę w to – krzyczał Johaze. – Po prostu nie wierzę, jeszcze pół godziny temu przekraczałem Ścianę Światła dokładnie w tym miejscu, a teraz… Ona zniknęła.

– Nie zniknęła, tylko została przesunięta. – Kaim poprawił Lodogórala. – Z raportów załóg statków wynika, iż zmiany objęły jedynie nasz rejon. Tak z resztą zakładał plan. I tak mamy spore szczęście, że się powiódł.

– To fantastyczne – zachwycił się Johaze. – Nowy obszar wygląda niemal identycznie jak reszta Czarnej Wyspy. Patrz, nawet droga ciągnie się dalej wzdłuż doliny!

– Nie traćmy więcej czasu. Ładuj się do wozu, musimy sprawdzić  nową strefę.

Lodogóral z długimi frędzlami na skórze i zieludzko-bezkresowiański mieszaniec, który odziedziczył czekoladową karnację po ojcu oraz pokaźny wzrost i włosy koloru trawy po matce, wsiedli do sfatygowanej terenówki i ruszyli przed siebie. Obaj byli pracownikami rządowych stacji badawczych. Kaim stacjonował na Czarnej Wyspie położonej na północnym zachodzie Euijin, zaś Johaze w devylańskiej kotlinie Frear na przeciwległym końcu świata. Z racji tego, że obie bazy znajdowały się tuż przy Ścianie Światła, w rzeczywistości dzieliło je niecałe piętnaście minut jazdy samochodem, więc często wymieniały ze sobą personel i zasoby. Przez projekt Hysyi zapowiadało się jednak, że sytuacja ulegnie diametralnej zmianie. Naukowcy brnęli w głąb lądu, a magicznej bariery ani śladu.

– Czy w zaklęciach wykonywanych przez KEM-3 przyrost powierzchni był dokładnie określony? – zapytał Johaze.

– Ustalili go na pięćset kilometrów kwadratowych, lecz interferencja danych mogła sporo namieszać, zwłaszcza przy tak skomplikowanym procesie – odparł Kaim, przyhamowując pojazd przed głęboką kałużą. – Jak tam parametry?

– Pole magnetyczne i grawitacyjne w normie, nieco podniesione natężenie eteru – recytował Lodogóral, gapiąc się w multimiernik. – Warunki atmosferyczne w normie. Konwersja informacji do euijińskiego standardu chyba się udała.

– Doskonale. Będziemy mieli nowe tereny pod osadnictwo i uprawy, pewnie znajdą się tu też jakieś złoża. Problem przeludnienia nam już nie grozi. Może nawet uda się przesunąć Ścianę Światła na tyle daleko, że ludzie o niej zapomną…

– To byłoby wygodne – rzekł Johaze. – Pamiętam, jak trudno było przyjąć do wiadomości, że nasz piękny i uporządkowany świat to tylko bańka zawieszona w kompletnie chaotycznej Przedstrzeni.

Terenówka pędziła dalej szutrową drogą wzdłuż połaci soczyście zielonej trawy poprzecinanych bazaltowymi skałami. Za nią sunął sznur innych samochodów prowadzonych przez badaczy. Motor wył na najwyższych obrotach. Wóz wspiął się na wysoki pagórek i naukowcom ukazał się niecodzienny widok. Leżącą przed nimi część doliny otaczał kamienny mur, wznoszący się wyżej niż najpotężniejsze wieżowce w Środku Świata.

 

*

 

– Hej, co ty robisz?! – krzyknęła Hysya do nieznajomego. – Spadaj stąd!

– Ładny samochód – odparł ten jak gdyby nigdy nic. – Musiałaś sporo pracować, aby sobie na niego pozwolić… Szkoda, że wykorzystujesz swoje umiejętności w niewłaściwy sposób.

Skóra na głowie mężczyzny połyskiwała delikatnie w świetle ulicznych lamp. Nie sposób było przypisać go do jakiejkolwiek rasy czy ich kombinacji, styl płaszcza również wydawał się Hysyi wyjątkowo dziwny.

– Nie wiem, coś ty za jeden, ale naprawdę radzę ci zmiatać. – Zieludka wykonała dłonią ruch w kierunku kieszeni, w której trzymała magmiota.

– Obejdzie się bez broni – powiedział obcy. – Wiedziałem, że chcesz ją wyciągnąć od chwili, kiedy mnie zauważyłaś. Pozwól, że zrobię to za ciebie.

Pistolet wyfrunął z kurtki Hysyi i wylądował kilkanaście metrów dalej.

– Ach, zapomniałem się przedstawić. Mówią o mnie Zazugh. Chcę z tobą porozmawiać i przekonać do walki o słuszną sprawę. Może masz ochotę wziąć mnie na przejażdżkę? Nie daj się namawiać.

Przeklęty Maorn i jego proroctwa… Gdyby stracił posadę w Kombinacie, mógłby zostać wróżbitą.

 

*

 

– Zauważyliśmy dużą, kamienną strukturę w odległości około kilometra od naszej pozycji. – Johaze raportował do bazy przez magsmiter. – Zmierzamy w jej kierunku.

Kaim ostro podkręcił tempo. Samochodów pozostałych badaczy zniknęły w lusterkach. 

– Niewiarygodne – westchnął mieszaniec. – KEM-3 chyba poniosła odrobina fantazji i umieścił tu fortyfikacje obronne. Albo konwersja informacji zaszwankowała i utkwił tu artefakt z Przedstrzeni.

– O kurde. Zawartość eteru skacze do końca skali – poinformował towarzysza Lodogóral. – To chyba rzeczywiście anomalia zza Ściany Światła. Musimy być czujni.

Wraz ze skracającym się dystansem naukowcy zauważali coraz więcej szczegółów budowli.  Mur popękał i utworzyły się w nim dosyć spore dziury. Wyrastały z niego drzewa i spowijały pnącza.

I co najważniejsze, pokryto go napisami. Od podstawy aż po blanki okraszony był przez słowa, runy, znaki i cyfry.

Droga prowadziła wprost na bramę pozbawioną wrót. Trudno było stwierdzić, co znajduje się za nią. Multimiernik tykał złowieszczo. Kaim zwolnił.

– Zaczekamy na innych przed wjazdem – powiedział. – Rozsądnie będzie zostawić auta w tym miejscu, zanim zorientujemy się, co jest po drugiej stronie.

– Eter! – wykrzyknął Johaze. – Czuję go! W całym ciele, mogę nim oddychać, stój, chcę wyjść!

– Co ty pieprzysz?! – Kaim osłupiał, zdziwiony zachowaniem Lodogórala.

Johaze nagle odpiął pas bezpieczeństwa i chwycił za klamkę. Kaim gwałtownie zahamował, przeczuwając, że jego partner zaraz wyskoczy z samochodu. Devylańczyk prawie uderzył głową w przednią szybę, lecz gdy tylko wóz się zatrzymał, natychmiast wyszedł na zewnątrz i pobiegł w kierunku bramy.

– Nie podoba mi się to… – wymamrotał do siebie mieszaniec, gramoląc się z terenówki.

 

*

 

O tej porze obwodnica prowadząca z dzielnicy fabrycznej do centrum Klina świeciła pustkami. Błękitny kompakt przemierzał ją powoli, rozchlapując cienką warstwę wody na asfalcie. Był to prototypowy model, napędzany w diametralnie odmienny sposób niż tradycyjne wozy. Zamiast silnika spalającego purpurową bądź zwykłą ropę, miał komputer wykonujący zaklęcia telekinetyczne. Dzięki temu mógł przyspieszał i zatrzymywał się znacznie szybciej niż zwykłe samochody, choć okupione to było krótszym zasięgiem – akumulatory dostarczające prąd do jednostki centralnej nie wystarczały na długo.

Jego kierowcę zazwyczaj cieszyła jazda tą drogą, gdyż oznaczała powrót do domu. Tym razem wolałby być w zupełnie innym miejscu.

– Zgaduję, że chciałeś się ze mną spotkać, bo nie spodobał ci się mój projekt? – Hysya nerwowo skręciła kierownicą, starając się ominąć ubytek w asfalcie. – I jesteś tym samym gościem, który pokrzyżował szyki staremu Filemowi?

– O, przepraszam – obruszył się Zazugh. – To Gadayro mnie oszukał i uwięził, ja tylko broniłem swoich racji. Zdajesz się być odważną kobietą. Niektórzy ludzie nie ośmieliliby się nazwać mnie inaczej niż Panem. Lecz nie traktuj tego jako wadę, cenię szczerość.

Kobieta odgarnęła seledynową grzywkę z twarzy. Lewe tylne koło stukało, spiker w eteradiu mówił piskliwym, irytującym głosem… Czyżby lęk przed konfrontacją sprawiał, że zamiast na rozmowie skupiała się na denerwujących błahostkach? Nie rozumiała, co się z nią działo, przecież niejednokrotnie znajdowała się w gorszej sytuacji.

– Wasze działania są daremne – kontynuował bóg. – Zdaje się wam, że żyjecie we wspaniałym świecie, i ciągle wam go mało. Pragniecie coraz więcej i więcej, nie zważając na otoczenie. Myślicie, że Przedstrzeń jest nienormalna, lecz rzeczywistość jawi się inaczej… To Euijin jest odchyleniem, niewielką plamką sztucznego porządku na nieskończonym morzu chaosu.

– Nie rozumiem – stwierdziła Zieludka. – Zamieniliśmy tylko kawałek waszego uniwersum, które jak sam wspominałeś nie ma granic, na nasze. Skoro aż tak bardzo nie chcesz się dzielić, to dlaczego załatwiasz tę sprawę ze mną, zwykłym inżynierem, a nie z zarządem Kombinatu Elektromagicznego?

– Wszyscy ci panowie na włościach to chciwi głupcy, pragnący jedynie, abym nie wchodził im w drogę albo zniknął. Ale ty… Ty jesteś inna. Wiesz, czym jest ból i cierpienie. Doświadczyłaś wielu gorzkich przeżyć. Widzisz, nie chodzi o to, że przeszkadza mi rozrost Euijin. Boli mnie sam fakt jej istnienia. To miejsce to piekło. Trzeba je unicestwić, aby wyzwolić ludzi.

 

*

 

Kaim popędził za Johazem. Niepokoił go fakt, że Lodogóral zniknął z pola widzenia. Zatopił się w oślepiającej bieli po drugiej stronie muru. Mieszaniec po chwili przekroczył wewnętrzną bramę. Rozejrzał się dookoła, mrużąc oczy. Dokuczał mu głośny szum i mrowienie w całym ciele. Znajdował się na ogromnym placu, niemalże pustym za wyjątkiem wysokiego obelisku na środku. Szczyt słupa jaśniał niebywale silnym światłem, które dodatkowo odbijało się od podłoża. Badacz miał wrażenie, że zaraz oślepnie. Jednak u podnóża monumentu udało mu się wypatrzeć Johazego. Podbiegł do niego i chwycił za ramię.

– Co ci odbiło? – zapytał, zaciskając powieki. – Musimy wrócić do auta po sprzęt ochronny. Nie czujesz tego, co tu się dzieje? Zaraz eksploduje mi głowa!

– To nic nie da – odparł Devylańczyk. – Nie możesz odciąć się od tych informacji! Rozumiesz to! Znaleźliśmy miejsce, z którego emanuje cała rzeczywistość.

– Twierdzisz, że stąd wydobywają się wszystkie dane o Euijin? Czy to oznacza, że KEM-3 podczas konwersji w jakiś sposób odsłonił Źródło naszego świata?

– Tak! – krzyknął Johaze w mistycznym uniesieniu. – Przyjrzyj się dobrze, a zobaczysz wszystkie krainy, od Bezkresnych Piasków po Zielokradła! Wsłuchaj się, a do twych uszu dotrą słowa każdego człowieka na Euijin! Skup się, a dotkniesz wszelkiej żywej istoty!

– Szaleństwo. – Kaim do tej pory nie mógł uwierzyć, w to, czego doświadcza. – To miała być tylko teoria…

 

*

 

Skoro Euijin to piekło, czy Przedstrzeń była rajem? Dlatego tyle osób dałoby się pokroić za metafizym, byleby tylko dotknąć Nieba? Jeśli to prawda, to czemu wszyscy wciąż tu tkwią, stawiając czoła przeciwnościom losu, zamiast po prostu przenieść się za Ścianę Światła? W głębi duszy czuła pragnienie ucieczki od codziennych problemów, zapomnienia przykrych chwil, jakie przeżyła w zwyczajnym świecie i uniknięcia tych, które mogły czekać tuż za rogiem… Z drugiej strony nie mogła przekonać się, aby zaufać Zazughowi.

– W czym twój dom jest lepszy od naszego, że chcesz go zniszczyć i zabrać nas do siebie? – Pragnęła się dowiedzieć Hysya.

– W mym Królestwie nikt nie walczy o przeżycie. Nie ma własności ani hierarchii. Nazywają mnie Panem, lecz naprawdę jestem tylko Strażnikiem, który pilnuje, by nikomu nie działa się krzywda.

Zieludka zjechała z obwodnicy. Jej dzielnica leżała jeszcze dalej na południe, lecz w tej chwili nie miała zamiaru udać się do domu. Liczyła na to, że gdy pokrąży trochę po centrum, Zazughowi znudzi się rozmowa i zostawi ją w spokoju, albo znajdzie pomoc u policjantów… W co ona wierzy, ten gość podobno stał za zabójstwem samego Filema Gadayro, więc miałby bać się gliniarzy?

– Dobrze wiem, że nie mieszkasz w tych okolicach – rzekł bóg. – Znam twoje myśli, wciąż próbujesz opracować plan pozbycia się mnie. Po raz kolejny powtarzam, że nie musisz się niczego lękać.

Teraz naprawdę znalazła się w sytuacji bez wyjścia.

– Powiedz mi jedno. – Hysya odezwała się po chwili milczenia. – Czy za Ścianą Światła nie ma bólu?

– Oczywiście, że takie pojęcie istnieje wszędzie. Nie da się go ominąć. Ale nie przejmuj się tym. To tylko jedno z wielu doświadczeń, które wzbogaca nasze życie.

Zieludka zwolniła i zaparkowała samochód na chodniku.

– Skoro cierpienie to wspólna cecha Euijin i Przedstrzeni, to dlaczego nie mogą współistnieć? – wyraziła zdziwienie Hysya. – Przeszkadza ci to, że tu nie jesteśmy tobie poddani?

– Gdy ujrzysz inny świat, prędko przekonasz się, iż Euijin jest zwyrodnieniem. – Zazugh twardo bronił swoich racji.

– A gdy ty ujrzysz prawdziwe cierpienie, zrozumiesz, że to nie tylko jedno z wielu doświadczeń – odparła Zieludka.

 

*

 

Pozostali członkowie ekipy badawczej nie pojawiali się, mimo iż powinni dogonić ich już jakiś czas temu. Może bali się tu wchodzić? Kaim nie wiedział, co zrobić. Wrócić do auta po aparat i multimetr, czy siłą zabrać stąd Johazego zanim zwariuje do reszty i zwiewać?

– Mylisz się. – Do uszu naukowca dobiegł delikatny głos. Czyżby Lodogóral miał rację i z szumu można było wyłapywać poszczególne dźwięki? – Z tego miejsca nie emanuje cała rzeczywistość, a jedynie jej część.

Kaim odwrócił się. Obok Johazego stała wysoka, zielonowłosa kobieta w wypłowiałym swetrze i płóciennych spodniach.

– Co masz na myśli? – zapytał Devylańczyk, niewzruszony faktem, że nieznajoma ot tak po prostu pojawiła się znikąd. – Są też inne obiekty emitujące informacje?

– Nie obiekty. Istoty. Gdyby tak było, nie mielibyśmy wpływu na nasze czyny – odparła. – Oglądalibyśmy życie tak jak widzowie obserwują przedstawienie teatralne. Lecz my też jesteśmy Źródłami, sami tworzymy naszą sztukę, modyfikując i tworząc dane.

– A ty to kto? – wtrącił się Kaim. – Oprowadzasz ludzi po tej atrakcji turystycznej, czy coś w tym stylu? Słaba fucha, zważywszy na twoją umiejętność teleportacji.

– Możliwe, iż jestem przewodnikiem. Wiele razy wyznaczałam drogę, którą podążały zagubione dusze. Lecz przede wszystkim jestem rozwiniętym bytem. Noszę imię Navar Faolis.

– Powiedz mi, Navar Faolis, dlaczego Źródło pozostawało ukryte przed ludźmi? – Johaze wyglądał na wyraźnie podekscytowanego spotkaniem z rozwiniętym bytem, cokolwiek kryło się za tym pojęciem. – Za pomocą superkomputera powiększyliśmy powierzchnię Euijin, i to miejsce pojawiło się po przesunięciu Ściany Światła.

Kaim chciał powstrzymać kolegę przed wyjawieniem tajemnicy znanej wyłącznie wysoko postawionym pracownikom Kombinatu i garstce uczonych, ale doszedł do wniosku, że ich rozmówczyni i tak pewnie wszystko już wie.

– Zaklęcie, które wykonaliście, miało uboczne efekty. Oprócz utworzenia nowych terenów z Przedstrzeni, zmieniło z powrotem ten obszar w Euijin. – wyjaśniła Navar Faolis.

– Jak to z powrotem? – zdziwił się Kaim.

– Źródło odpowiada za fizyczną naturę waszego świata, wszystkie rządzące nim reguły – wyjaśniła Navar Faolis. – W danych czasach znajdowało się w Euijin. Ludzie wznieśli tu ten obelisk i oddawali cześć Temu, co stworzyło rzeczywistość. Zaczęli jednak obawiać się, że ktoś zacznie nim manipulować, aby zniszczyć lub zmienić otaczające was uniwersum. Przy odpowiednim wysiłku to możliwe. Pokażę wam.

Navar Faolis wyciągnęła rękę w kierunku kuli światła. Po chwili za obeliskiem pojawił się niewielki pagórek pokryty omszałymi głazami.

– Dlatego wasi przodkowie wybudowali mur – kontynuowała. – Potem, gdy to okazało się niewystarczające, przenieśli ten rejon w inny wymiar stworzony wyłącznie do tego celu, odrębny zarówno od Euijin, jak i od Przedstrzeni. Dopilnowali, by każdy zapomniał o fakcie istnienia Źródła, a mnie uczynili jego Strażnikiem.

– Okej, skoro nikt nie miał się o tym dowiedzieć, to dlaczego nas tu wpuściłaś? – dociekał mieszaniec.

– Cywilizacja znów staje się świadoma rzeczy, które dawno zostały zatracone. Utrzymywanie Źródła w ukryciu stało się bezsensowne. Miałam was o tym powiadomić, ale ostatecznie pozwoliłam odkryć to osobiście. Istnieją potężni wrogowie, którzy będą chcieli unicestwić ten świat, a ja w pojedynkę nie będę w stanie go obronić. Potrzebuję pomocy ludzi.

– Zrobimy to co w naszej mocy – zarzekał się Johaze.

– Wygląda na poważną sprawę – westchnął Kaim. – Udokumentujemy to wszystko i złożymy raport do Kombinatu Elektromagicznego. Ciekawe, co na to powiedzą.

– Mogę tu zostać? – zapytał Lodogóral. – To miejsce jest tak wspaniałe…

– Z pewnością jeszcze niejednokrotnie je odwiedzisz – rzekła Navar Faolis. – Teraz powinieneś jednak zaświadczyć innym, o tym, co widziałeś.

– Patrz, przybyła reszta ekipy! – krzyknął do kolegi Kaim.

– Cholera, jak tu jasno – odezwał się zdyszany Rareon, starszy Zielud o włosach koloru patyny. – Przepraszam, że tyle na nas czekaliście, ale złapaliśmy gumę w naszym wozie i zablokowaliśmy drogę innym. Musieliśmy dotrzeć tu na piechotę.

– Nie uwierzycie w to, co zaraz usłyszycie… – zapewnił ich Kaim.

 

*

 

I pokazała mu. Chłód klatki schodowej, ślady na plecach po klamrze paska od spodni. Chwyt gwałciciela, z którego cudem udało się jej wyrwać. Kolejny dzień spędzony o dwóch suchych bułkach i szklance wody.

Cierpienie, które wracało niemal każdego dnia. Bała się przywoływać te wspomnienia, lecz była z nimi dobrze zaznajomiona. Odczytujący jej myśli Zazugh nie. Złapał się za głowę i zgiął w pół z bólu. Hysya wyskoczyła z samochodu i zaczęła uciekać. Musi w jakiś sposób go powstrzymać, byleby tylko inni przez to nie ucierpieli… Chyba będzie bezpiecznie.

Macierz run. Transformacja.

Satra Cy hai mi nema Dev.

Cynprowe elektrody przemieniły się w wyjątkowo aktywny pierwiastek devanghon, który zareagował z kwasem zawartym w akumulatorze i doprowadził do eksplozji. Pojazd stanął w płomieniach. Zieludka zniknęła gdzieś za rogiem.

Zazugh wygramolił się z wraku, zdziwiony pochopnością i upartością kobiety. Jego euijińskie ciało było tylko odrobinę osmolone. Włożył wiele wysiłku w to, by nie dało się go tak łatwo zniszczyć. Fizyczny awatar miał tu o wiele większe znaczenie niż w Przedstrzeni.

Hysya nie miała zamiaru zasilić jego szeregów. Lecz to bez znaczenia. Wielu innych było gotowych za nim podążyć. Pozostali wkrótce zostaną starci w pył razem z tym przeklętym miejscem.

 

*

 

– To zaskakujące. Ciekawość wciąż popycha nas do odkrywania nowych rzeczy, ale gdy posuniemy się za daleko, pojawia się strach przed nieznanym… – powiedział Naydos Damilaan. – Sam też czuję się niepewnie w tej sytuacji. Jeżeli to, co mówisz, jest prawdą, znaleźliśmy się w niezłych tarapatach. Wstępne wyniki badań nowych terenów Euijin przyniosły zaskakujące rezulataty, wręcz wywracające do góry nogami całą posiadaną przez nas wiedzę. Zawsze byłem przeciwny powszechnemu rozgłaszaniu o istnieniu Przedstrzeni i innych tajemnicach świata nauki, jednak wygląda na to, że nie będziemy mogli dłużej utrzymywać społeczeństwa w nieświadomości. Musimy jednak być ostrożni, aby nie wywołać paniki. Przyda ci się trochę wolnego, Vadeloot. Możemy przydzielić ci kogoś do ochrony, na wszelki wypadek.

– To nie będzie konieczne, panie prezesie – stwierdziła Hysya. – Jutro mogę wrócić do pracy. Musimy dołożyć wszelkich starań, żeby powstrzymać Zazugha. Powinniśmy skontaktować się z Gadayro, kiedyś udało im się go uwięzić…

– Nic się nie zmieniłaś. – Naydos pokręcił głową. – Zawsze gotowa dać z siebie sto procent. I za to cię podziwiam.

Poznanie ma smak chemii [Świat Euijin]

Sprawa pozamiatana. Życie w raju dobiegło końca. Nie będzie już łatwego zarobku, ani codziennego zaspokajania pragnienia. Tego jedynego pragnienia, by czuć się dobrze i na chwilę móc całkowicie zapomnieć o rzeczywistości.

Spojrzenie w lustro ukazało chodzący wieszak z kości pokryty bladą skórą. Saie nie widział w nim siebie. Nie poznawał tego pustego, chemicznego wzroku, zapadniętych i popękanych ust. Prawdziwy Saie istniał w Przedstrzeni. Sęk w tym, że nie potrafił się tam dostać. Odkąd Filem Gadayro został zamordowany, wszyscy dilerzy pracujący dla jego korporacji zniknęli. Próżno było szukać ratunku u innych kompanii, choć BVFZ i Medcentra również miały swoje armie ćpunów. Metafizym z czarnego rynku nie był za darmo. Pieniądze, które i tak ledwo wystarczały na przeżycie, skończyły się Saiemu jeszcze przed ostatnią, feralną podróżą. Następnej pensji już nie dostał. Do wyboru pozostała mu jedynie trzeźwość, później ewentualna przerzutka na tańsze substancje. Substytuty prawdziwego haju, substytuty życia.

Za czas spędzony w Przedstrzeni oddał wszystko. Znajomych, dziewczynę, zdrowie. Został mu już tylko zasyfiony pokój w niewielkim mieszkanku w Grodzie Drahana, z którego niechybnie wywalą go rodzice, gdy dowiedzą się, że nie będzie przynosił pieniędzy do domu. W tym stanie nikt nie przyjąłby młodego Rdzennego do pracy. Nie chciał wylądować na ulicy jako żebrak, lecz wszystko wskazywało na to, że taki czeka go los. Wiele poświęciłby, żeby kilkunastogodzinne podróże za Ścianę Światła trwały całą wieczność. Sprzedałby duszę, żeby móc być tam jeszcze raz, a potem po prostu przestać istnieć i nie czuć już niczego, a zwłaszcza bólu.

Pracując dla Gadayro czuł się potrzebny. Kreował coś naprawdę wielkiego, rewolucyjnego, nawet nie wysilając się fizycznie. Jego myśli w Przedstrzeni tworzyły prawdziwe byty służące do konstruowania elektrowni eterowej, która mogła zaspokoić zapotrzebowanie na prąd całego Rdzenia. To nie było jednak najważniejsze. Najbardziej lubił fakt, że metafizym nie dawał zwykłego haju, lecz pozwalał przebywać w istniejącym naprawdę pięknym świecie, z dala od szarej codzienności.

Przygnieciony ciężarem frustracji spoczął na łóżku i gapił się w sufit. Choć w Grodzie Drahana przez okrągły rok panował tropikalny ukrop, Saie czuł przenikliwe zimno. Brzuch bolał go z głodu, lecz nawet nie chciało mu się ruszyć do kuchni po jeden z ostatnich kawałków chleba. Zacisnął powieki i spróbował opuścić jawę. Widział jakieś wzory ze światła, niby zniekształcone twarze. Sen nie przychodził. Na granicy świadomości czekał tylko żal, chaotyczny szał, pretensje do całego świata.

Po chwili tkwienia w bezruchu Saie zmusił się do wstania. Czuł potrzebę zażycia czegokolwiek, co oddali widmo przerażającej rzeczywistości. Czarnego Syropu, liści kaigorii, tedraksyny, nawet zwykłego destylatu dojezboża. Otworzył szufladę w komodzie. W stercie papierów powinien był leżeć świstek z adresem Kyhmosa, który handlował różnymi substancjami. Kumplował się z nim jeszcze za czasów, gdy wychodził z domu w innych celach niż odebranie kolejnych porcji metafizymu i schematów konstrukcji od Gadayro. Gdyby Saie spotkał się z dilerem, może ten ogarnąłby mu coś za darmo, ze względu na starą znajomość.

Gówno. Nie mógł znaleźć nawet tej przeklętej kartki. Z wściekłości wyjął szufladę i wysypał całą zawartość na podłogę. Usłyszał, jak coś stuknęło o deski, grzechocąc przy tym w charakterystyczny sposób. Mała plastikowa buteleczka z tabletkami. Cud. Saie natychmiast sięgnął po nią. W środku były jeszcze cztery dawki metafizymu. Nie miał pojęcia, skąd się tam wzięły. Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek wkładał tam towar. Nie pamiętał zresztą też wielu innych rzeczy. To nie miało jednak jakiegokolwiek znaczenia. Pobiegł do kuchni po wodę i za jednym zamachem połknął całą zawartość pojemnika. Pozostało tylko czekać.

Wrócił do sypialni i położył się na łóżku. Przez chwilę bał się, że znowu spotka Zazugha. Że znowu przeżyje to samo piekło, co ostatnim razem. Starał odpędzać te myśli. Przedstrzeń była teoretycznie nieograniczona, a nie musiał już teraz słuchać Gadayro. Mógł wylądować gdziekolwiek. Wszystko zależało od nastawienia. Błądził więc umysłem w nicości, byle dalej od problemów, byle dalej od Euijin, byle dalej od Zazugha i jego sług. Minuty mijały szybko. Otoczenie rozmazane. Saie czuł mrowienie w całym ciele, miał tysiące kończyn i tysiące szybko pulsujących serc. Wtedy nadszedł ten moment, gdy jaźń z zawrotną prędkością oddaliła się od ciała, przebiła Ścianę Światła i poszybowała w Przedstrzeń.

Nagle wszystko zniknęło. Kompletna czerń, zupełnie, jakby odcięło mu wzrok. Gdzieś w środku pola widzenia błysnęła mu fioletowa wstęga. Wrażenie ruchu minęło. Wyidealizowana, piękna i zdrowa postać Rdzennego zaczęła się materializować. Drobiny ciała pojawiały się znikąd, formując twarz, głowę, korpus, potem ręce i nogi. Saie czuł grunt pod stopami, lecz mógł swobodnie przemieszczać się w każdym kierunku, zupełnie jakby latał. W całej przestrzeni pływały dziwne chmury o różnych kształtach. Niektóre miały kolor fuksji, inne jagody. Każda z nich rzucała cień na wszystkie strony. Światło było niby rozproszone w otoczeniu, bez jednego lub kilku wyraźnych źródeł. Wszystko zdawało się dziwne, lecz dziwność była tu normą. I za to właśnie Saie tak bardzo kochał to, co znajdowało się za Ścianą Światła. Za jej tajemniczą atmosferę, za nierealność, która pozwalała zapomnieć o problemach. Nawet te elementy Przedstrzeni, które pozornie przerażały, zazwyczaj były na tyle odizolowane, by nie zaszkodzić psychice, a dało się w pełni je zgłębić. Zupełnie, jakby można było czuć dotyk przez pancerną szybę. Czasem jednak osłona pękała jak mydlana bańka. Tak było ostatnim razem, gdy plany budowy elektrowni eterowej zostały całkowicie przekreślone.

Rdzenny nie wiedział, gdzie dokładnie się znajduje, lecz przypuszczał, że nie znajdzie tu Zazugha. Nigdy nie rozumiał motywacji boga. Miał do dyspozycji wszystkie tereny za Ścianą Światła, a przeszkadzało mu to, że ludzie ściśnięci na Euijin chcą wykorzystać niewielką część do swoich celów. Potem na jakiś czas zniknął, by ponownie wrócić i zniszczyć wszystko, a pracownikom Gadayro sprawić cierpienie, które mogłoby stanowić definicję piekła. Saie nie chciał już o tym myśleć, lecz wciąż czuł echa przerażającego bólu.

By je odpędzić, postanowił skupić się na bieżących doznaniach. Podpłynął do jednego z fioletowych obłoczków i spróbował go dotknąć. Saie delikatnie zagłębił w nim dłoń, a otaczający go cień zniknął. Rdzenny poczuł dreszcz ekscytacji. Na placu budowy nie pojawiały się takie cuda. Zbliżył twarz do powierzchni dziwnego obiektu, chcąc sprawdzić, czy posiada jakiś zapach. Nie wyczuł żadnej woni. Z obłoczka nagle wyłoniła się okrągła wypustka, która otoczyła głowę podróżnika. Saie ujrzał w środku krajobraz złożony z setek stalowoszarych kolców. Przez chwilę miał wrażenie, jakby wciskały mu się do oczu. Nie czuł bólu, a moment później wszystko minęło. Nad równiną ostrych pali wisiała idealnie równa, gęsta siatka, zbudowana z niemalże nieskończenie cienkich linii. Choć Rdzenny tkwił w miejscu, jego punkt widzenia poszybował w górę, tak, że był na równi z podzieloną na kwadraty płaszczyzną. Siatka nagle zaczęła falować.

I wtedy doświadczył wszystkiego. Przez jego głowę przepływały strumienie informacji, na początku opisujących najbliższe otoczenie, potem pozostałą Przedstrzeń. Wiedział, co dzieje się teraz w poszczególnych jej częściach, lecz jego umysł nie był w stanie przetworzyć wszystkich danych. Czuł obecność kryształowych smoków, o wiele większych niż tych z legend Euijin. Widział, jak gładkie powierzchnie wypiętrzają się, marszczą, zgniatają i formują na nowo w kule, stożki i paraboloidy, gdzieś setki kilometrów od miejsca, w którym przebywał. Słyszał szepty bogów, zagubionych podróżników, duchów ukrytych w ciałach z płynnego metalu czy w słowach wydrapanych gdzieś na nieskończenie wysokich drzewach. Miał wrażenie, że zaraz pęknie mu czaszka. Próbował wyrwać się z objęć fioletowego obłoku, lecz nie był w stanie tego uczynić. Zbyt wiele danych naraz. Nie mógł się skupić na niczym, a tym bardziej na odczuwaniu przyjemności.

Nagle ponownie ujrzał Ścianę Światła. Przebił się przez nią i poszybował gdzieś nad Bezkresne Pustkowia. Saiego ogarnęło przerażenie. Nie chciał tam wracać. Nie wierzył, że haj mógł minąć tak szybko. Za wszelką cenę pragnął zawrócić, byleby tylko znowu nie leżeć w zatęchłym mieszkaniu, w mieście pełnym nienawistnych i pogardliwych ludzi.

Po chwili zorientował się, że nie zmierza do domu. Rozległe stepy wskazywały, że jego dusza, czy też jak wolą niektórzy świadomość, leci na północ od rodzinnego miasta. Znalazł się w gąszczu betonowych budowli o surowej architekturze, aż w końcu wyhamował w jednej z nich, w zadymionym pokoju pełnym szafek z aktami. Saie był pewny, że to Środek Świata. Do jego mózgu dotarła wiadomość o konkretnym położeniu. Nie miał natomiast pojęcia, czym mogło być to pomieszczenie, nie znał bowiem na tyle topografii stolicy Rdzenia.

Nagle zdał sobie sprawę, że oprócz niego w pokoju przebywa jeszcze dwóch mężczyzn. Przez chwilę myślał, że zostanie zauważony, lecz po chwili zorientował się, że nie posiada żadnej formy. Jego psychiczny awatar tkwił gdzieś w Przedstrzeni, zaś fizyczne ciało nadal leżało w mieszkaniu. W tym momencie nie miał kontroli nad żadnym z nich. Nie mógł też zmienić perspektywy, zmuszony był więc obserwować rozgrywającą się scenę.

Jeden z typów, przeraźliwie chudy i w okularach, siedział za biurkiem i nerwowo stukał piórem o blat. Drugi, niski i tłusty, palił papierosa za papierosem i opierał się o szafkę. Rozmawiali o czymś, lecz zrozumienie tematu konwersacji zajęło Saiemu dłuższą chwilę, lecz gdy wszystko stało się jasne…

-…słyszałem wyłącznie plotki. Przedstrzeń jest tak ogromna, że możemy nigdy nie znaleźć tego miejsca, nawet jeśli potroilibyśmy liczbę podróżników. Zresztą to nieistotne. Nasze badania skupiają się na innych obszarach. Większym problemem będzie to, czy BVFZ wykorzysta kryzys Gadayro i zostanie monopolistą na rynku energetycznym, no i czy my nie mamy jakiegoś szaleńca-idealisty w naszych szeregach. Ktoś mógłby wziąć przykład z tego gościa, który sprzątnął starego Filema.

– O co w ogóle chodzi z tymi całymi “podróżami”? – zapytał grubas. – Zawsze zastanawiałem się, w jaki sposób można przekroczyć za Ścianę Światła. Wiedziałem nawet, że mamy mały wydzialik zajmujący się tymi sprawami. Nigdy nie zadałem sobie jednak trudu, żeby rozwiać wątpliwości, aż wybuchła ta afera z elektrownią.

– To dosyć skomplikowana sprawa – odparł okularnik, ocierając chusteczką pot z czoła. - Ściany Światła nie sposób przekroczyć w sposób fizyczny. Nikt tak naprawdę nie jest pewny, z czego wynika ten fakt. Można za to utworzyć swojego rodzaju… Wizualizację własnych procesów myślowych, która jest w stanie przemierzać Przedstrzeń. Na dobrą sprawę to nic innego jak przeżycie pozacielesne przy specyficznym stanie umysłu. Da się osiągnąć go poprzez medytację, zresztą w ten sposób ludzie odbywali pierwsze podróże. Obecnie ta metoda jest niewygodna z dwóch względów. Po pierwsze, nauka wprowadzania w trans zajmuje zbyt dużo czasu. Po drugie, ćpuna z wypranym mózgiem łatwiej jest kontrolować. Wbrew pozorom nie wszystko zależy od metafizymu. To tylko zwykły psychodelik o średniej mocy. Kluczem do sukcesu jest warunkowanie podprogowe. To dzięki niemu pracownicy czują psychicznie związani z pracą w Przedstrzeni. Są dla nas niczym armia. W razie czego lojalność zawsze można wyegzekwować w nieco bardziej brutalny sposób…

Saiemu rozmazał się wzrok, a słowa wypowiadane przez korporacyjnych zaczęły brzmieć jak bełkot. Czuł, że nie należy do tego miejsca, nie należy do Euijin, nie należy do Przedstrzeni. Jego życie jest kłamstwem.

W umyśle znów zaszumiały mu setki informacji, a po chwili ciało zasemblowało na falującej siatce. Spadał wprost na najeżone kolcami podłoże. Był śmiertelnie przerażony, lecz zderzenie nie bolało. Powierzchnia zagięła się do wewnątrz i zniknęła, zaś Saie ponownie wylądował wśród dziwnych fioletowych obłoczków. Ujrzał również swojego poprzedniego awatara z głową utkwioną w jednym z nich. Nie był do końca pewny, co się stało. Odczuwał panikę, lecz nie wiedział, co jest jej przyczyną. Chciał po prostu uciec, wyrwać się z tego przeklętego potopu nielogicznych bodźców. Chciał umrzeć.

Nagle poprzednia wizualizacja ciała Saiego wyciągnęłaby naćpany czerep z kłębu fiołkowej pary. Wyciągnęłaby, gdyby tylko go miała. Zdekapitowany awatar opadł gdzieś w głąb morza chmur. Rdzennemu nagle przemknęło przez myśl, że już może nie żyć.

– Nie tego pragnąłeś, co? – usłyszał przytłumiony głos dobiegający jakby… Zewsząd. – W dziewięciu przypadkach na dziesięć dowiadujemy się prawdy gdy jest już za późno. Ale czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

Saie miał wrażenie, że kiedyś już rozmawiał z tą osobą. Przypomniał sobie dawno zatarte wspomnienia. Mecze piłki nożnej na podwórku, butelki po destylacie dojezboża, śmiechy na klatce w bloku. Rozejrzał się dookoła, lecz nikogo nie zobaczył. Przedstrzeń nagle spowił gęsty cień i fioletowe obłoki gdzieś zniknęły. Z mroku wyłonił się za to niski, chudy mężczyzna o szkapowatej twarzy i krótkich, czarnych włosach. W tej samej nieśmiertelnej bejzbolowej koszulce Drahańskich Panter, którą nosił przez całą zawodówkę.

– Ryvo? To serio ty? – zapytał roztrzęsiony Saie. – Jak mnie tu znalazłeś? Zresztą nie ważne, dobrze że w ogóle tu jesteś. Przez moment myślałem, że zwariuję.

– Zawsze byłeś wariatem. Na dodatek rozpierdoliłeś wszystko, co mogłeś. Pieniądze, znajomości, więzi z rodziną. Ale nie mnie cię oceniać. Ludzie robili gorsze rzeczy.

– Skąd to wszystko wiesz? W Grodzie Drahana nikt nie widział cię od pięciu lat!

– W Przedstrzeni nie trudno o dostęp do informacji. Powinieneś zdawać sobie już z tego sprawę. Czy świadomość, że sprzedałeś duszę za nic, boli mocno?

– Znałeś prawdę, Ryvo? Dlaczego mi nie powiedziałeś? – załkał Saie, patrząc dawnemu przyjacielowi prosto w twarz. Czuł się oszukany, bezsilny. Nawet ci, których kiedyś szanował, mieli go za nic. – Dlaczego mi nie powiedziałeś, że można tu być bez metafizymu!

– Bałem się – odrzekł sucho Ryvo. – Pamiętasz, jaki byłem za łepka. Ciągle osrany. Myślałem, że jak rozejdzie się plotka, to dorwie mnie ktoś z rządu albo korporacje. Tak, to głupie. Ale inaczej nie potrafiłem. Zresztą nie do wszystkiego doszedłem od razu. To wymagało czasu, prób i błędów. Ty byłeś zbyt niecierpliwy. Nawet nie dałbyś rady.

– Jesteś skurwielem, Ryvo. – Saie złapał go za koszulkę i zaczął nim szarpać. – Mogłeś mi pomóc!

– Zostaw mnie! – krzyknął poddenerowany Ryvo. - Miałem przekreślić własne plany, żeby ratować ciebie? Dobrze wiesz, że sam jesteś sobie winien. Nic już z tym nie zrobisz. Chciałem tylko, żebyś nie umierał w kłamstwie. Widzisz, cały otaczający nas świat, czy to Euijin, czy to Przedstrzeń, to nic innego jak zbiory informacji pochodzące z różnych źródeł i nakładające się na siebie. My, ludzie, też jesteśmy takimi źródłami. Możemy manipulować danymi, i to nie ogranicza się wyłącznie do magii. Podróże za Ścianę Światła czy transfer eteru, którym się zajmowałeś, to zwyczajne kopiowanie pewnych charakterystyk. Poprosiłem kogoś, żeby sprowadził cię tutaj i dostarczył wizji z Medcentry. Jeszcze nie jest za późno, byś się nawrócił.

– Co? Jakie znowu nawrócenie? – zdziwił się Saie. – Sprawiłeś mi wyłącznie ból. – Wzrok znowu mu się rozmazał, czuł nieprzyjemne kłucie w klatce piersiowej. Organizm powoli wchłaniał metafizym. Stężenie zbliżało się do zabójczego. – Ból, od którego zawsze próbowałem uciec. Chrzanię to, że mogłem żyć normalnie. I tak nie miałem zbyt dobrych perspektyw. Wolę taki los niż beznadzieją walkę o przetrwanie.

– Bez bólu nie ma nadziei. – Ryvo przemówił obcym głosem, który przypomniał Saiemu, świeże, bolesne wydarzenia.

Dawny kolega narkomana wydmuchał obłok gęstej mgły, która zaczęła formować się w ludzką postać. Blada para nabrała kolorów, aż w końcu utworzyła ciało mężczyzny. Łysego, w futrzanym płaszczu. W jego oczach jakby zatopione nocne niebo. Nie do pomylenia.

– To znowu ty – powiedział roztrzęsiony ze strachu Saie. – Jak mnie tu znalazłeś?

– Czy dla boga to jakiś problem? – odparł Zazugh, uśmiechając się szyderczo. – Niektórzy mnie nim nazywają, choć tego nie lubię.

– Czemu mnie prześladujesz? – Saie zaczął zadawać kolejne pytania. – W czym przeszkadzała ci ta elektrownia?

– Byłoby ci miło, gdyby ktoś uwięził cię na długie lata, a w międzyczasie panoszył się w twojej ojczyźnie, gnębiąc poddanych i tworząc coś, co sprawi, że będą umierać z głodu?

– Dlaczego uczepiłeś się nas, zwykłych pracowników? Wykonywaliśmy tylko polecenia, nie wiedzieliśmy że tam żyją jakiekolwiek istoty, nie wspominając…

– Posłuszeństwo nie jest cnotą – przerwał mu Zazugh. – Tak samo jak nieświadomość nie jest usprawiedliwieniem.

– Wiesz co? – Ton Saiego stał się bardziej zdecydowany. Lęk powoli przeradzał się w gniew. – Nie ty jeden jesteś ofiarą. Przedstrzeń w porównaniu z Euijin jest rajem. Tak bardzo boli cię to, że też chcemy żyć dobrze? Nie masz pojęcia, co przeszedłem, zanim tu trafiłem.

– Owszem, mam – zaprzeczył Bóg, ponownie unosząc kącik ust w pogardliwym grymasie. – Wiem, że zniszczyłeś swoją szansę na normalny byt. Na miłość i przyjaźń. Nie jestem taki zły, jak ci się wydaje. Chciałem dać ci drugą szansę. Nie powinieneś umierać w kłamstwie. Jest jeszcze nadzieja. Mogę jeszcze uratować twoją duszę. Nośniki informacji nie podlegają prawom przyrody znanym na Euijin, ba, nawet chaosowi, który panuje tutaj. Są wieczne. Jeśli przyznasz się do błędu, możesz znaleźć się w dobrym miejscu.

– Nie ty pierwszy karmisz mnie wizją nieba. Wiedz, że znacznie bardziej wolę pustkę. Zwyczajną nicość. Chyba już ją czuję. Nie… mogę… oddychać…

Awatar Saiego powoli zaczął pękać. Rdzenny zdawał sobie sprawę, że to koniec. Odczuwał lęk, lecz był to strach przytłumiony, wręcz nieodróżnialny od podniecenia związanego z oczekiwaniem.

– Jeszcze kiedyś się spotkamy – rzekł z przekonaniem Zazugh.

– Oby nie. Znowu zepsułbyś… mi… haj. A ty, Ryvo… jesteś idiotą. Poz-wo-lił-byś mi… umrzeć… w spokoju, a potem… zapalił lufę… nad… moim grobem.

W końcu obraz ciała Rdzennego rozpadł się na tysiące drobnych kawałeczków. Ryvo spojrzał na Zazugha ze smutkiem w oczach.

– I co teraz? – zapytał boga.

– Twojego przyjaciela czeka niezbyt miły los – odparł Zazugh. – Nie wszystkim dane jest dostąpić zbawienia. Na mnie już pora. Wzywają mnie inni, którymi muszę się opiekować. Nie możesz się załamać, Ryvo. Pamiętaj o tym, co najważniejsze.

Zazugh wyparował, przenosząc się gdzieś w inne miejsce w Przedstrzeni. Rdzenny tkwił przez chwilę w bezruchu, dumając nad żywotem Saiego, po czym wycofał swoją świadomość z powrotem do niewielkiego szałasu w Rdzennych puszczach.

*

Ryvo był obeznany ze śmiercią. Zdążył się przyzwyczaić. Lecz odejście Saiego nie dawało mu spokoju. Nie chodziło o sam fakt utraty dawnego przyjaciela, lecz o jego postawę w ostatnich momentach życia. Saie miał rację. Nie warto szarpać się o coś, co jest zwyczajną wegetacją. Albo – co dla ciebie jest zwyczajną wegetacją. Niektórzy lubią proste życie. On sam po latach przebywania w dziczy i za Ścianą Światła nie mógłby pójść do pracy, założyć rodziny, czy oddawać się przyziemnym rozrywkom. Nawet nie potrafił się zmusić, żeby wrócić na jeden dzień do Grodu Drahana i odwiedzić grób Saiego. Ludzie pojawiali się i znikali, pozostawał jedynie sentyment. Ryvo twierdził, że nie należało mu ulegać, aby nie przesłonił teraźniejszości. Czuł się dziwnie. Z jednej strony był pewny, że nieśmiertelność jest możliwa. To dlatego poświęcił się i zaczął pomagać Zazughowi. Z drugiej przypuszczał, że choćby to była nieprawda, i nigdy nie spotka bliskich, którzy odeszli. to i tak nic się nie stanie. Samotność powoli odzierała z wszelkich uczuć.